📖 Dzieci nie uczą się rysować. One rysują, żeby się uczyć.

To jedno zdanie kryje w sobie cały sens roli atelier i atelieristy w pedagogice Reggio Emilia.

🔸 Atelier to nie „kącik plastyczny”. To przestrzeń zaprojektowana z myślą o eksploracji, eksperymencie, poszukiwaniu. To wizualne laboratorium dziecięcego myślenia, gdzie materiał jest językiem.

🔸 Atelierista to nie instruktor sztuki. Tylko pedagog artystyczny (czasami przyrodniczy lub naukowy), który współtworzy z dziećmi przestrzeń do zadawania pytań, snucia teorii, próbowania, dokumentowania i odkrywania świata na własnych zasadach.

Dlaczego takie przestrzenie jak Atelier są ważne?

Bo dzieci najlepiej uczą się wtedy, gdy mogą:
– działać sensorycznie i manualnie,
– obserwować zmiany i relacje,
– samodzielnie wybierać materiały,
– wyrażać się poprzez więcej niż słowa.

💡To właśnie idea hundred languages of children – setki języków, jakimi dziecko może się porozumiewać, uczyć i myśleć (którą opisywał latami Loris Malaguzzi)
Właśnie dlatego przygotowanie przestrzeni, materiałów, prowokacji (provocations) i zaproszeń (invitations) do działania ma znaczenie. Ale jeszcze większe ma postawa dorosłych – gotowych słuchać i patrzeć aby zrozumieć co widzą w zabawie i działaniach dziecka (the art of awareness), a nie pouczać.

💬 W swojej pracy miałam szansę współtworzyć takie przestrzenie w m.in. w Chinach, Malezji, Korei, Filipinach, Holandii i Polsce – budując Atelier, przedszkola, makerspace’y, szkoląc nauczycieli i wspierając przedszkola w przechodzeniu od „zajęć tematycznych” do pedagogicznej zabawy i dokumentowania realnego procesu uczenia się dzieci.

Jeśli chcemy zmieniać edukację – musimy zacząć od zmiany tego, jak widzimy dziecko i jego języki oraz tworzyć przestrzenie dla edukacji dziecka, a nie edukacji systemu.